لںگھ گاے کِنّے ورھے
تے هور وی لںگھ جانگے
جُگنُوں بچپن دے گُآچے
هُن کدوں هّتھ آنگے
سوچِآ سی رات دا لںبا سپھر
جُگنُوںآں دے آسرے لںگھ جااےگا
کی پتا سی جگمگاهٹ دا نجارا
گُںمِآ جو پھےر نا هّتھ آاےگا
بھٹکدے هاں جُگنُوںآں نُوں بھالدے
مُّکِآ نا رات دا لںبا سپھر
اُمر هَے جاں ِاه کوای انّھی گلی
کِس پڑاا پهُںچے نهیں کوای کھبر
بھال وی لںبی هنےری رات ورگی
جِسم رُوه دووےں هی تھّکے چُور نے
چنّ, تارے, جُگنُوں, سرگھی دے نجارے
اجے وی پهِلاں هی جِنّے دُور
سپھر جو نھےرے 'چ هويا سی سُرُو
نھےرے اںدر هی کدے مُّک جااےگا
بات پی لَےنی هَے گُوڑھی چُّپ نے
پر هُںگارا چّل کے نا آاےگا
لںگھ گاے کِنّے ورھے
تے هور وی لںگھ جانگے
جُگنُوں بچپن دے گُآچے
هُن کدوں هّتھ آنگے۔
