هويا تیجا گھّلُوگھارا, جد سی جُون چُراسی آای۔
ساڈی شان 'اکال تخت' 'تے, پاپن نے گولی چلواای۔
جد آيا سی مّسا رںگڑ, جاں پھِر آيا سی ابدالی,
سُّکھے تے مهِتاب جِهاں تد, زابر دی سی الکھ مُکاای۔
جانوں وّدھ پِآرا سانُوں, ساڈا هَے 'هرِمںدر ساهِب',
جِهڑا وی وںگارے سانُوں, اُهنے اپنی جان گواای۔
'سںتاں' دی کهِنی کرنی توں, جاایاے بلِهارے سارے,
وَےری بَےٹھا هُن پچھتاوے, سِںگھاں کَےسی انکھ دِکھاای۔
چّلن گولیآں دونوں ترپھوں, جِاُں چلدی تےز هنےری,
سمجھ سکے نا وَےری دےکھو, گولی کِدھروں کِدھروں آای۔
داگے گولے وَےری نے پھِر, ساڈا 'تخت' گُراں دا ڈھاهِآ,
لڑدے هواے 'سںتاں' نے پھِر, سِںگھاں نال شهیدی پاای۔
سبھ سِّکھاں دے هِردے لّگی, دےکھو ٹھےس بڑی هی ڈُوںگھی,
دِّلی وِچ پھِر دو سِںگھاں نے, دوشی پاپن مار مُکاای۔
'امر' کرے ستِکار اُنھاں دا, جو کَوم لای لڑدے مردے,
جُون چُراسی اَےسی پیڑا, جِهڑی هر پل چےتے آای۔
