سُورج چڑھِآ سی پر چھايا اںدھےرا,
هّداں دے راهیں وگِآ لهُو بتھےرا۔
ماں دے هّتھاں 'چ سی پُّت دی تسویر,
اُه روںدی آکھے, "مےرا کی کسُور سی ویر?"
ما اُڈیکدی رهی پُّت نُوں جَو سی لڑن گِآ,
سِپاهی گِر سی دھرتی تے لهُو لُهان پِآ۔
بھارت وی رويا, پاک وی رويا,
ِاک ماں دی کُّکھ نے سی پُّت کھويا۔
جںگ جِّت کے وی کی مِلِآ اکھیر,
نهیں رهے جِںدا, سِرپھ رِه گای تسویر۔
کبراں وِّچ آرجُوآں سی سَو گایآں,
سِرپھ بںدُوکاں دیآں بولیآں رهِ گایآں۔
وِردی آکھے بنیاے اسیں امن دے راهی,
نهیں چاهیدی سانُوں هُن هور کوای لڑاای۔
جِهڑی وی سی رںجِس, مُکا دےایاے,
ماںواں دے اّتھرُو سُکا دےایاے۔
