مےرے مِتر, تے همدردی,
چںگا هويا, تُوں آيا اےں ۔
چھُّٹی وےلے دا هی بَےٹھا سوچ رِها ساں,
کالی رات کِوےں لںگھےگی ۔
کالی رات هِمالا بن کے,
مےرے راه وِچ آن کھلوتی,
جِس دیآں اُچ ٹیسیآں اُتوں
جِس دیآں ڈُوںگھیآں کھّڈاں وِچ دی,
مےرے ورگے کّل-مُکّلے بںدے دے لای,
پار لںگھنا ڈاڈھا اَوکھا ۔
دِن دا کی هَے,
دِن تاں سهُرا,
ِاک دُوجے نُوں ٹِچر کردے,
آپو وِچ هُںگارے بھردے,
اَوکھا سَوکھا لںگھ جاںدا هَے ۔
پر ِاه رات بھِآنک ڈاڈھی,
بھُوتاں دے پرچھاوےں واںگُوں,
مےرے پِچھے لّگی پھِردی ۔
مےرے واںگُوں ِاهنُوں وی کوای,
ساتھی همدردی نهیں مِلدا ۔
جِس دے کول بَےٹھ دو گھڑیآں,
سارا هال سُناوے دِل دا ۔
اےسے لای ِاه دِن ڈھلدے هی,
سَو ول پا کے,
مےرے بُوهے آن کھلوںدی ۔
مَےنُوں ِاس توں ڈر لگدا هَے
مَےنُوں ِاس توں بھَے آاُںدا هَے ۔
وےکھ بھِآنک شکل اےس دی,
مےرے اںگ ٹھںڈھے هو جاںدے ۔
تُوں آيا اےں ۔
جی آياں نُوں ۔
گّلاں کهِںدے, گّلاں سُندے,
دو پل سَوکھے لںگھ جاونگے ۔
رّت-پینے ِاس ِاکلاپے توں
اّکھ بچا کے, جان چھُڈا کے,
لںمی ِاک جھکانی دے کے,
بهِ کے کّٹھے هّس لواںگے ۔
درد پُرانے, روگ اوّلے,
ِاک دُوجے نُوں دّس لواںگے ۔
تےرے آياں اےس رات دی,
هالت ڈاڈھی مںدی دِسدی ۔
اّج وِچاری مےرے در تے,
کھڑی رهےگی مںگتے واںگُوں ۔
اّج اےس نُوں مےرے ورگے هور کِسے دا,
هَے بُوها کھڑکااُنا پَےناں ۔
کّل تیک تاں جِوےں کِوےں وی,
ِاهنُوں جھّٹ لںگھااُنا پَےناں ۔
