مَےں مُّک جانا ِاّک دِن, تے تَےنُوں ےاد وی نا آاُنی۔
مےرے گیتاں دے ساه رُّکنے, مےری گور نُوں چھاں وی نا آاُنی۔
کبر مےری نُوں پُّچھِآ لوکاں, کِّداں دا مهِسُوس هو رِها هَے۔
هّسدی-وّسدی کهِںدی اُهناں تاںایں, اںدرے ِاّک آشک سَوں رِها هَے۔
مےرے هںجھُوآں دا چاا رهِ گِآ, سّجنا تَےنُوں وےکھ-وےکھ رونا سی۔
درداں دا ساگر مَےں پا لَےںدا, کھُشیآں دا وِهڑا مَےں کھونا سی۔
بِرهے دا درد دُلارا اے, ٹُّٹے آشکاں تاںایں کهِ ديو۔
بےوفاای ساری دُنیآں دی, مےرے گیتاں نُوں لَے ديو۔
ساںبھ کے رّکھيو لفز اُهدے, اُدھارے دے دِاُ مےرے گیتاں نُوں۔
کِنّے کُ کھُش نے وےکھ مَےنُوں, مَےں پُّچھنا چاهُںدا سارِآں میتاں نُوں۔
شَےری جِهڑے ِاشکے دی گّل کرے تُوں, مر کبراں وی نا نسیب هووے۔
پھرک پَےںدا نا سّجن نُوں کوای, ٹُّٹے آشکاں دی کبریں رُوه رووے۔
