کبرستاناں وِچ هںگاما شهِراں وِچ تنهاای اے ۔
اج دے بںدے نُوں خُدغرزی کِهڑی تھاں لَے آای اے ۔
تارِآں دی رّت وِّچ نهاکے چنّ وی پیلا لگدا اے,
سُورج چڑھِآ تے اُهدی وی ڈّب-کھڑّب رُشناای اے ۔
سچ دا دیوا بال کے پھِرِآں رات-رات اوارا مَےں,
لوا لّگی تے شهِر دے لوکیں لّگے کهِن شُداای اے ۔
مےرے گھر وِچ درد پراهُنے, کھُّلھے بُوهے آاُںدے نے,
ِاه کوای بهُتا ای سّجن لّگے, جِس کُںڈی کھڑکاای اے ۔
سںگ دِلاں دی ِاس دُنیآں 'چوں, نسکے کِدھر جاوےںگا,
کاابے تے بُتکھانے وِچ وی پّتھراں کول خُداای اے۔
اساں پںجابی خاتر مُستکبِل وی داا 'تے لايا اے,
دُوجِآں واںگُوں فن دی هّٹی اساں نا مُول سجاای اے ۔
