کبُوتر ٹاهنیآں وِچ اُڈ رهے تےرے ختاں ورگے۔
هَے مَےنُوں بِرخ وی لگدے مُکّدس پُستکاں ورگے۔
کِسے غم دا تکازا هَے کِ جاں شِّدت اُڈیکاں دی,
کھِڑے نے پھُّل دروازے تے تےری دستکاں ورگے۔
تِری مهِںدی مِرے هر شبد دی تلیآں تے آ لّگی,
غزل مےری دے سارے شِار تےرے دسختاں ورگے۔
کِتوں مَےنُوں سدا دے کے چڑاھ آواز دے سُورج,
مےرے گِردے هنھےرے چھا گاے هن پربتاں ورگے ۔
هَے داگی چنّ دا چِهرا اُداسی وےسوا ورگا,
کھِڑے تارے کِسے مُفلس دیآں پر هسرتاں ورگے۔
سهارے ڈھُوںڈدے لوکیں دِنے-دیویں چراگاں دے ,
هَے تےرے شهِر دے چانن مِرے لای زُلمتاں ورگے۔
کھِزاں وی کبر آپنی کر لاے تِآر آپے هی,
بهاراں نے تاں رُّکھاں نُوں سجااُنا دُلهناں ورگے۔
