کَون پُونیآں سفَےدی, چنّ-چرکھے ‘تے کّتیں جاوے
اںبراں دی بوهٹی ‘چ, گلوٹے لّکھاں پاے نے۔
گا کے لوک-پیڑاں والی دھُن,پَون ٹُونا کریں جاوے
مَوسماں دے کوياں وِّچوں, هںجھُو کِر گاے نے۔
بُراںس دِآں پھُّلاں واںگُوں, بُّلھاں دی تاسیر ٹھںڈی
چھاتڑی دے سینے کاهتوں, لاوے بل باے نے۔
جِّتھوں جِّتھوں سّسی لںگھی, هَے تاں باسے رےت-کن۔
اّکھ ادباں دی وےکھے, تاں کّچے-چھالے پھاے نے۔
کاهدا سُرمے دا دانا, نیں مَےں ٹھوڈی ‘تے ٹِکا بَےٹھی
کلماں دے لفز, پرِںدے بن ڈاے نے
نَےناں دِآں تِّتراں نے, چّب لایآں رّتیآں۔
هااے نی! پیڑاں تّتیآں, نا وَےد لّبھ راے نے۔
