ِاه جو اج کلھ
لںمی رات دی کالی واٹ جھاگدے
چِںتا-ڈںگے سُپھنِآں وِّچوں
پهُ پھُٹدی دے نال جاگدے
چاه دے گھُّٹاں نال
کالیآں
کُںگی لگیآں کھبراں چردے
روشندانےں جھاکدیآ کِرناں توں ڈردے
روزی دی سّد
پّکی سانھ سمےں دی
هُوںگے جِها هُںگارا بھردے
سارا دِن دپھتر وِچ
آپنے توں اُتلے اپھسر نُوں
جی جی کردے
اُسدا هر بےلُتپھ لتیپھا سُنکے
ها ها هی هی کردے
ِاک دُوجے نُوں چںگی مںدی کهِںدے
اتے متهِتاں توں آدر دی جھاک ‘چ رهِںدے
کُرسی اُّتے
ِاّزت والے
کچ دے وستر پا کے بهِںدے
کِتوں کِتے کُجھ تِڑک نا جااے
هر دم سهِںمے
اںگاں دا اکڑےواں سهِںدے
هال دا مسلا پِچھلا کوای هوالا مںگدا
زِهن کھُرچدے وِهُ گھولدے
پھِر ےاداں دی مَےلی بوجھل مِسل پھولدے
نِّکی نِّکی هر هانی دی
تِّکھی تِّکھی چوبھ لکو کے
روزی دے در هینے هو کے
بیتی کلھ نالوں وی تھُڑدے
شام پای توں گھر نُں مُڑدے
بّچِآں دی دِلجوای نُوں اُتوں مُسکااُںدے
اںدروں گھر دیآں پھُٹکل لوڑاں اُّتے کُڑھدے
گھر والی دی مّتھے وّٹ نُوں گھڑی جھکانی دے کے
رُّکھے والاں
مَےلے دںداں والے
مِتراں نال بَےٹھکے
کالیآں کُںگی لگیآں کھبراں چِّتھدے
پھےر اُگالی کردے
کوای اّکھر لڑے جیبھ تے
سںگھ وِچ اڑے
چھاں تّتی کاپھی دا گھُٹ بھردے
دِل نُوں لارا لّپا لاکے
روز تکالیں
رَولے رّپے دا ِاک گںدا چھّپڑ تردے
راتیں جے تن دے نےرھے وِچ
ِاّچھا دی کوای کُوںبل اُگدی
بّچِآں دے جاگن توں ڈردے
هَولی هَولی
بیوی دے
تھّکے
نِںدرااے
اںگاں توں وستر سرکَوںدے
کُجھ پل ڈّکو ڈولے کھاکے
ِاّچھا دی کُوںبل کملَوںدی
پھِر اُںگھلَوںدے
چِںتا-ڈںگے سُپھنِآں والی
لںمی رات دے راه پَے جاںدے
اَوهی کالی واٹ جھاگدے
پوه پھُٹدی دے نال جاگدے
کَون ےکین کرےگا
ِاهناں
مسپھُٹدی توں
مهِکدیآں لوچاں دی کّچی رُّتے
کِآساں دی سترںگی پیںگھ جھُوٹدے
جُگ پلٹان دی سَوهں کھادھی سی
ِاهناں نُوں منزُور نهیں سن
سمےں ستھان دیآں سیماواں
سترںگیآں پیںگھاں توں اّگے لںگھ جان دی سَوهں کھادھی سی
ِاه جو اج کلھ
لںمی رات دی کالی واٹ جھاگدے
چِںتا-ڈںگے سُپھنِآں وِّچوں
پوه پھُٹدی دے نال جاگدے۔
