کدی جںگلاں دے اںدر,
کدی پربتاں دے دُآرے
سدیآں توں وا دے بُّلے,
پھِردے نے مارے مارے
تپدا اے تپِآ سُورج,
ساگر چ ڈُّب نا سکِآ
پانی سمُںدراں دا,
تپ کے مِلن نُوں اُڈِآ
ڈِگِآ پهاڑاں اُتے,
بن کے برف دے تُوںبے
کِںج شاںت هو رهے نے,
اُهدے کالجے دے لُوںبے
دھرتی هزار دُکھڑے,
سینے دے وِچ لُکوںدی
اںدر لُکے جلاں وِچ,
اّکھیآں ڈُبو کے روںدی
کدی پاڑ کے کلےجا,
پھُٹدی اے تےز جُآلا
ٹُٹدے نے کڑ سبر دے,
کھاںدا اے دِل اُچھالا
جو سهِ لِآ اے سدیآں,
ِاک دِوس نا سهےگا
سدیآں دی انکهی نُوں,
ِاک هادسا کهےگا
ِاه نےڑتا دی سّدھر,
تے دُوریآں دا مسلا
سںےوگ دا ِاه سُپنا,
تے وِےوگ دا ِاه اسلا
اٹکے نے رُوپ سارے,
ِاک دُوسرے سهارے
جے کوشِش نهیں تاں کی نے,
ِاه جهان دے کھلارے
