کدی کداای وی اُه سّجن هُن نهیں مِلدے جُلدے ۔
جھّکھڑ غم دے چار-چُفےرے هُن وی رهِںدے جھُلدے ۔
کِّڈے پِآر بھرے اُه دِن سی مےل مِلاپاں والے,
ٹُر تے گاے پر ےاداں چھّڈ گاے اُه وےلے نهیں بھُّلدے ۔
بهِر غماں وِچ روڑھ کے سانُوں آپ تے هو گاے راهی,
اُنھاں باجھوں اّکھاں وِّچوں چھم-چھم هںجھُو ڈُّلھدے ۔
مِلے جِنھاں نُوں درد خزانے تےرے سوز فِراکوں,
دِل اُنھاں دے کاابے ورگے بےدردے کِس مُّل دے,
مےری رںگت تے خُشبُو دا کَون بھُلےکھا کھاںدا,
سینے وِچ جے هِجر تےرے دے پھُّل گُلاب نا پھُّلدے ۔
اُهلے جگ توں هو گاے بھاوےں ساهواں دے وِچ وسدے,
ےاد کراں جِس وےلے 'شاکِر' دِل دے بُوهے کھُّلھدے ۔
