کدی کدی لگدا سی
مَےں ِاک مکان هاں
باهر درواجا هَے کھُلھا چُپھال
جِس دا جی چاهُںدا هَے
بِنا دستک اںدر چلا آاُںدا هَے
آپنا هی جان کے
آپنی مرجی دی کوای کھِڑکی کھولھ لَےںدا هَے
دیوٹ تے, جی چاهے تاں, دیوا جگا لَےںدا هَے
دیوا بُجھا دےںدا هَے
مےج تے پِآ کوای کھت پڑھ لَےںدا هَے
جاں مےری ڈاِاری تے
اج دا سپھا لِکھ دےںدا هَے
تِّکھی تّتی روسنی, گُوڑھا هنےرا جاں مّدھم جےهی لوا
ِاه سبھ سےڈ نے اُهدی گلبات دے
تے سماں پل چھِن نِّکے وّڈے جام نے
نِّکی نِّکی چُسکی
جاں وّڈے وّڈے گھُٹ جِوےں چاهُںدے هاں پیںدے هاں
ِاک دُوجے دے پِںڈے چوں
جِوےں جی چاهے لںگھدے هاں
جھِلمِلی رات وِچ ٹھںڈی پای جھیل
دُور هور دُور اسیں تُردے تُرے جاںدے هاں
چھپ ! چھپ ! چھپ ! چھپ !
هُن کدی لگدا هَے
باهروں کِسے بُوها بںد کر دِّتا هَے
جاں ساِاد باهر سڑکاں هی سُنّیآں نے
آواجاای دا رِواج کھتم هَے کانُونّن
هُن مَےں سِرپھ کھُوهی هاں
هےٹھاں پانی بهُت دُور
اُپر اںبر دا نِّکا جِها ٹوٹا
سُورج چںدرما
سّجے جاں کھّبے آ کے لںگھ جاںدے نے
اُنھاں دی سِرپھ ِاتلاا هی دِسدی هَے
آپ اُه نجر نهیں آاُںدے
کوای نهیں آيا-گِآ
بولدا-چالدا
کھُوهی 'چوں کھُلھنجوگ کھِڑکی نهیں کوای
جگنجوگ بُجھنجوگ دیوا وی کوای نهیں
اپنے 'چ گرک
مَےں کّلا
هور کوای نهیں
کدی کدی لگدا سی
هُن کدی لگدا هَے
