کدی تے غالِب آواںگا مَےں اےس هنھےرے اُّتے ۔
دیوا بال کے رّکھ دِںدا واں روز بنےرے اُّتے ۔
دِل کردا اے اّکھیآں دے وِّچ, بنّھ لِآواں اُسنُوں,
جیهدیآں ےاداں بّدلاں واںگُوں وّسن مےرے اُّتے ۔
مَےں آساں دے ڈُوںگھے کھُوه وِّچ ڈُّبدا-تردا رهِناں,
سدھراں لٹ-لٹ لاٹاں مارن, سّجنا ! تےرے اُّتے ۔
خَورے تےز هواواں کِّتھے لَے گایآں نے اُهنُوں ?
جِهڑی ٹھاهر بناای سی مَےں رّکھ بنےرے اُّتے ۔
ِاّتھے 'سادِک' کوای نهیں تّکدا گلمےں جھاتی پا کے,
سارے جھّگے پا دِںدے نے, لوک-لُٹےرے اُّتے ۔
