بهُت رُّکھا هَے اّج دا مَوسم
چَوهیں پاسیں پھِجا 'چ کھُسکی هَے۔
دھرم آبےهےات وںڈدی سی,
اّج جِںدگی نُوں سِاُںک کھا رهی هَے۔
پھُّل هالے وی کُجھ کھِڑے هواے نے
جِںدگانی دی ٹاهن دے اُّتے۔
بیت چُّکے سمےں دے کُجھ پل نے
جو اجے تک وی بیت نهیں سکے۔
پتجھڑاں کِنّیآں هی جابر نے,
پھُل کُجھ پتجھڑاں توں نابر نے۔
دھُںد واکن بھوِّکھ چھايا هَے
نکس بندے تے رںگ بھردے نے۔
رںگ اُڈدے تے نکس مِٹ جاںدے
کھاب ڈھهِ ڈھهِ کے پھِر اُسردے نے۔
سُورجاں دی تپس نُوں کی کریاے,
کِس ارتھ ساگراں دا ِاه پانی,
سّکھنے بدلیآں توں جے اںبر
جِںد نے جے بهار نا مانی۔
وسیلِآں دا کی کال هَے مَےنُوں۔
پر سُرگ دی بھال هَے مَےنُوں۔
