ِاک دِن لوکی سمھا نُوں کهِںدے تےرے دِل وِچ ترس ن آوے
جد پروانا لاٹ تےری تے بےکھُد جان جلاوے
اُه بےاُجر گریب وِچارا رو رو مارے آهیں
سُن کے اُس دی درد کهانی کِاُں بُجھدی ناهیں
جا جالم تُو هر هر راتیں لکھاں کھُون کراوےں
اُسدے ِاوجوں روج هسر نُوں کِاُںکر بکھسی جاوےں
جد پروانا لاٹ تےری تے کولے هو کے مردا
جاںدی واری اَےس جهانوں نِه اُلاںبھا کردا
کےا
سانُوں کدوں تاایں سوهنِآ ستاای جاوےںگا
