پِچھوں لکھ پروانے آکے هُسن مےرے تے مردے
لاٹ مےری دے کهِر گجب توں نا اَو بےکھُد ڈردے
لکھاں جل بل کولے هو گاے کی مَےں هال سُناواں
دےکھو مےرے ِاسک سِدک نُوں مَےں اَووےں جلدی جاواں
ِاک پروانا جل بل بُجھدا کولے هوکے مردا
مَےں جلدی اجے تیک ن بُجھدی تُو کُچھ ِانساپھ نا کردا
روج هجر نُوں ساهِب اگے ِاه پھرےاد سُناواں
تدوں جلاواں گَےراں تاایں پهِلے اپنا آپ جلاواں
هسمت ساه وِچ سوج گماں دے مَےنُوں چَےن نا بھاوے
تن مےرے دی لاٹ بِرهوں چوں ِاه اواج پای آوے
کےا
سانُوں کدوں تاایں سوهنِآں ستاای جاوےںگا
دُکھی جان اُتے ٹھوکراں لگاای جاوےںگا
گاے دُکھ لاای پریت سی آرام بدلے
کد تاایں گَےراں دے دوارے تے رُلاای جاوےںگا
جےهڑے کردے مَےنُوں ےاد اُه کھُسهال وسدے
سانُوں کدماں تے ڈِگدیآں نُوں تڑپھاای جاوےںگا
تکلتُور دا ارساد دِل دے وِچ سوچ لا
کد تاایں وسدیآں دے نام تُو مٹاای جاوےںگا
هسمت ساه بَےٹھا دِل وِچ تےری آس تک کے
کد تاایں میم وِچ مُکھڑا چھُپاای جاوےںگا
