کاگج دے پھُّلاں نُوں اتر دا پھںبھا لاایاے,
ِاس مَوسم وِچ اےداں هی کمرا مهِکاایاے۔
کَےسے سیس-مهل وِچ کیتا کَےد اسانُوں,
اکس پکڑدے کںدھاں توں مّتھے بھنواایاے۔
کی پُّچھدے هو هال تکالیں هارے هُّٹے,
تھّکے ٹُّٹے جِسم گھسیٹ گھریں لَے جاایاے۔
راه دی رَونک وِچ اُلجھ کے بھُّل بَےٹھے هاں,
گھروں تُرے سی بنھ کے کِس مںجِل دے داایاے۔
دِل وِچ کںڈِآں واںگُوں چُبھن تےریآں گّلاں
پھُّلاں واںگُوں چُپ چاپ سُنیاے مُسکاایاے۔
وکت دے پَےراں هےٹھ نا وِچھیاے سڑکاں واںگُوں,
گڑھکدِآں بّدلاں دے واںگُوں سِر 'تے چھاایاے۔
