مےری کلم دا درد کاگزاں 'تے ڈِّگِآ,
تے مےرے گیت بن گاے۔
هال دےکھ مےرا روںدے نے هںجھُو,
تے مےرے میت بن گاے۔
نیںدراں اُڈا کے لَے گيوں راتاں دیآں,
دِناں دا چَےن کِّتھے گُںم هو گِآ۔
اّج کھُشیآں وی مَےنُوں درد جاپن,
ساڈی بُّلھیآں دا هاسا کِّتھے گُںم هو گِآ۔
غماں والی رات بِرهے دا درد هںڈھااے,
نَےنیں بھر-بھر جھیل بهار هوای۔
لںگھے نا ِاّک پل تَےنُوں ےاد کیتے بِنھ,
مِّٹی دے بُّت وِّچ بهِ رُوه هوای۔
تےرے دِل دی کِتاب نا پڑھ هوای,
شَےری بنِآ پھِردا لِکھاری جو۔
مںگ مںگ لفز اُه اُدھارے لِکھے,
جاپے دُنیآں نُوں بھِکھاری اُه۔
لںگھ هويا نا درِآ ِاشک والا,
بن سوهنی بهِ گيوں سدراں 'چ۔
هشر کیتا جو تُوں مےرے پِآر دا,
کِںجھ بِآن کراں مَےں ستراں 'چ۔
مارُوتھل وِّچ گُںم هوای مےری رُوه,
بهِ ِاکّلِآں آپنے مَےں روگ ناپنے۔
کاهدا لِکھاری جے کلام نا لِکھِآ گِآ,
تُوں لِکھے سِرف جزبات آپنے۔
