کاهدی ندی هاں سُهنِآں, کی آبشار هاں
جےکر مَےں تےری پِآس توں هی درکِنار هاں
در هاں مَےں ِاس مکان دا جاں کِ دیوار هاں
هر هال وِچ هی مَےں نِرںتر ِاںتزار هاں
وےکھےںگا ِاک نزر اتے پهِچان جااےںگا
تےرے چمن دی سُهنِآں مَےں هی بهار هاں
مَےں اُه سُخن هاں جو نهیں مِٹدا مِٹااُن ‘تے,
مَےں زِںدگی دا گیت هاں, لفزاں توں پار هاں
کھُر کے اُه مےرے سےک وِچ بےنکش هو گاے
جو سوچدے سی مَےں کوای مومی مینار هاں
