کاهدی تںد تے کاهدی تانی
جد نا مِلِآ دِل دا هانی۔
سجنا مُّکھوں پھُّل کِردے سن
دِل چیرن جد بولن بانی۔
سارے بھکھدے سُورج جاپن
کِسنے ساڈی پِآس بُجھانی۔
آس وفا دی بھولِآ نا کر
خُدگرجاں دی ساری ڈھانی۔
بھُّل پریتاں کَول کراراں
بهِگی ڈولی بن پٹرانی۔
پھُّل بُوٹے پںچھی تِرهااے
چار چُپھےرے سُّکِآ پانی۔
تارے گِن گِن چنّ گوايا
ماهی دی مَےں کدر نا جانی۔
جیون بھر دا ساتھ رِها پر
ساگر وِچ نا مِلِآ پانی۔
اُمراں بھر دیآں کسماں کھا کے
پںچھی بَےٹھا دُوجی ٹاهنی۔
ےاداں دے ڈںگ مُڑ مُڑ ڈسدے
اَوکھی هُںدی پریت نِبھانی۔
‘اُّپل’ سّچی پریت جو کردے
رںگ خُدااے رّتے جانی۔
