گَےرتاں دے ٹھّپے لّگے, جھںڈِآں دی هِّک اُّتے
انکھاں نے اّکھ کھولھی ,گھےسلاں نے گھُںڈ سُّٹے
چھویآں دے پر پھُّٹے,چِڑیآں دے کھںبھاں وِّچوں
ورناں دا ٹُّٹنا هی,کھںڈے-باٹِآں دے جوڑ نے۔
نگارِآں دی گُوںج تھّلے,جزبِآں نے پَےل پاای
ناگاں واںگُوں ورمیں وڑھے,غم, کھار, ڈر, وَےر نے
مَوسماں نے لیڑے وںڈے,نو-رُّتاں نے لِباس پااے
زردی-چِهرے هواے ساوے,خِآل-خرے دَوڑدے۔
مِهراں دِآں نےجِآں, بےداوِآں دی هِّک چاکی
کھارے مافیآں دے هںجھُو, مِّٹھے-کَولاں دا اگاز نے
ِاه جو راجے, راهی, جوگی,سںت, کوی, چھَےل, سُورے
کلگیں, کّکے, گھوڑے,جپ,جاپ, تسبی,باز نے۔
هر گھڑی سیس مںگے,سّچ دی کِرپان تاں
زِںدگی تے مَوت دے,ِاه کھےل وی ازیب نے
تںبُوآں دے جھالراں توں,کلساں نُوں ڈر آوے
کّکھاں دیآ کُّکھاں ‘چ,کراںتیآ دے بیج نے۔
بوجھ نهیں وهِم نهیں,شّک, شوک, سهِم نهی
تےگاں دِآں مّتھِآں ‘تے,شبداں دا نُور اَے
سِّکھی کوای جھّل نهی,جزبے دی چھّل نهی
سِّکھی تاں سرُور اَے,شهادتاں دا پُور اَے۔
