اّج سوچِآ چھّڈ کی لِخنا,
تَےنُوں کملی نُوں کِس پڑھنا۔
رّدی دے بھاا وِکنا ِاّک دِن,
جاں گھول گّتا ِاهدا بننا۔
مَےں گھر دے کںم نُوں لّگ پای,
پانی بھر رهی سی گاگراں۔
مےری کلم سِآهی پی گای,
چڑھ گای تے مارے چاںگراں۔
مَےں سُن کے بھّج کے پھڑ لای,
کرے هرکتاں پاگلاں واںگراں۔
مَےنُوں کهِںدی, هٹ جا پِّچھے,
تُوں لِکھدی انٹُّٹے کِّسے۔
مےریآں اّکھیآں نِّت تُوں کردی,
هںجھُوآں دے نال بھاریآں۔
مَےں وی تےری آشک هو گای,
رّکھ چںگی هاں, جاں ماڑی آں۔
مَےں تَےنُوں هُن مرن نهیں دےنا,
جِاُںدے-جیا وجوااُں تاڑیآں۔
درد سمجھ کے سرب نے,
پھِر کلم هِّک نال لاای۔
بڑے ادب نال کلم نے,
مَےتھوں کوِتا اّج لِکھواای۔
