بھّجیآں بھّجیآں آایآں, کھےڈدیآں دو بالڑیآں,
مِلیآں ِاّچھراں نُوں جا, ِاّک دُوجی توں مُوهرے ۔
کلیآں کّڈھ آيا هَے باغ چِراں دا اُجڑِآ,
نالے سُکدے جاںدے اُس 'چوں اّک تے دھتُورے ۔
سانُوں لّگدی بُوٹی اُّگ پای تےریآں اّکھاں دی,
سانُوں لّگدَے تےرے مُکنے کُل بسُورے ۔
کّٹھے پھِرن چهِکدے باز تے چِڑیآں ڈاهناں 'تے,
لّگدَے هُن نا چںدرا کاں چِڑیآں نُوں گھُورے ۔
جد توں جوگی دے تاں درشن کر لے مالی نے,
اُه وی بالاں نُوں نا هُن کسدا پِآ هُورے ۔
اُه تاں لّگدَے کوای آشک جِوےں بهاراں دا,
دُکھڑا ممتا دا تُوں دّسدیں اَوهدے مُوهرے ۔
اَوه تاں آيا کوای چّلکے وّڈا اَولیآ,
جاں کوای سادھ هونے نے, اَوه بچناں دے پُورے
