کّلھ تُوں مِلی
جِوےں بلدی دھرت ٹھر گای هووے
جلدے رُّکھاں دے کھاباں نُوں جِوےں سکُون آيا هووے
کّلھ جدوں تُوں مِلی
رات چُّپ سی
تُوں آای تاں سُورج جاگِآ
اّکھ کھُّلھی سرگھی دی
جدوں تُوں مِلی کّلھ
مےرے وِهڑے دے بُوٹِآں نُوں
پھُّæلاں ورگا چاا چڑھِآ
وٹنے ورگا سُپنا آيا
مهِںدی ورگی ریجھ جاگی
کّلھ جدوں تُوں اںدر وڑی
مےرے شبد ِاک نزم بن گاے
ادھُوری جےهی کوِتا نُوں لفز مِلے
سِسکدیآں ستراں
هااُکِآں توں مُّکت هوایآں
پلکاں 'چ سُپنے اُّگے
مساں دو چار هںجھُو سِںمے
کّل جدوں تُوں در تے پَےر دھرِآ
دےکھ اےداں وی
آ جگدے نے سِتارے دراں بنےرھِآں تے
مَےنُوں نهیں سی پتا
کھُشبُوآں اےداں وی آ وِچھدیآں نے
سُنِّآں بُوهِآں 'تے
جِوےں چنّ نُوں وِهل مِلی هووے
چاننی چَوںکا لِّپدی پھِرے
کوںپلاں ڈوڈیآں نے اّکھاں کھولھیآں
کّلھ تےرے آاُن 'تے
ساهاں 'چ راگ چھِڑِآ
ترنّم 'چ هوا گااُںدی پھِرے
اُداس کںدھاں کِّلیآں نُوں چاا چڑھ گاے
راه وگن لّگ پاے
گلیآں 'چ رَونک نّچن لّگی
بُوهِآں تے سریںه دے پّت سج گاے
گھر گھر دا کوناں کوناں مهِکِآ
سُورج گھروں نا جاوے
پںچھیآں نُوں گیت لّبھے
موراں نُوں گُآچیآں پَےلاں مِلیآں
کّلھ جدوں تُوں در تے پَےر دھرِآ
اُداس بَےٹھا گھر نّچن لّگا
چِراں توں ٹھںڈھا پِآ چُّلھا بلِآ
باریآں 'چوں رِشماں اںدر لںگھیآں
رَوشنی نے مهِفِل لاای
ساهاں 'چوں نزم پُںگری
کاِانات کوِتا بنی
جدوں تُوں هوٹاں نُوں ِاّک چُںمن بکھشِآ
گلوّکڑی 'چ دُنیآں جڑی
اَودوں کّلھ مَےں چُّپ مِّٹی دی کِتاب پڑھی
دےکھ اےداں وی کدے آاُںدی هَے
سدیآں بااد کدے ِاک گھڑی
هووے جِوےں رِمجھِم دی جھڑی
دراں مےرِآں 'تے کھڑھی
