اُهدیآں گّلاں ےاد آاُںدیآں,
مےرے سینے ٹھںڈ پااُںدیآں۔
پرواسی آساں رّکھداں, رُّت گرمی دی آاُ اّگے,
ِاّک لاچار, جھّلا, هِںمت رّکھکے ۔
کول هون دا اهِساس کروااُںدی اے,
مےری اُه جنم-جنم دی ساتھی بنکے ۔
بےرُجگار وی هاں, کُّجھ وّڈا کرن کرکے,
کںم وی لّگا هاں, ِاّک ساف کاپی رّکھکے۔
گالی جاںدا هاں, ورکے, کُّجھ کھاس لِّکھن کرکے,
لِکھ تاں دِںدا هاں, ِاکّلا بَےٹھا, تھوڑھی-لںمی سوچ رّکھکے۔
آکھِر پیڑاں, پھےرے پا جاںدیآں نے, اُهدے دِّتے جخم هون کرکے,
اُّڈدا اُّڈدا ڈِّگ پَےدا هاں۔
تاجی اُڈاری بھری هون کرکے,
هالے جانا بڑی دُور اے, اُهدے دِدار لَےن کرکے۔
کُّجھ بھُّلِآ ےاد کردا هاں, اُهدی ےاد نُوں تاجا بنااُن کرکے,
ِاه اّج-اّج رهےگا نهیں, کّلھ دی نویں سوےر آاُن کرکے۔
