کںبدے وناں دے کهِر نے ڈاڈھے !
لںگھ رهے مےرے هی جاڈے۔
سُنّیآں باراں وِچ دُراڈے
پانی پین مِرگ اَوه ساڈے۔
نُور مهِل دی ڈھوک بابانی
کںڈھے نهِر اُڈیکن هانی۔
ن جانے برِها دی ڈھانی
ِاه تاں مِرے هی پیتے پانی۔
تھرک پوے جھُںمر دے کنّیں !
چنّ دے نال کھےڈدے کںمی۔
چَوداں تبک دےن کِاُں سّداں ?
ِاه تاں بول مِرے دیآں هّداں۔
ڈھوک مِری وِچ مِرے ِاسارے
چمکاں مار گِنن پاے تارے۔
دِسیآں جان مےری دے پاراں
جو کدے مِلیآں وِچ باراں۔
چُّلھِآں کول سوهنیآں ناراں
اّگ اُّتے جھُکیآں گُلجاراں !
پیںگھ پُرانی نویآں ڈھوکاں,
کَون ماردا لُک لُک چوکاں ?
ماں دے نَےن وّسن اُس پاسے
تے بھَےناں دے بھُّلے هاسے۔
جان مهین مِری دیآں تاراں
ترِںنجن بھرے کّتن مُٹِآراں۔
کَول کِسے پھرِهاد دے سُّتے
چِراں توں باںجھ پربتاں اُّتے۔
جاگ پَےن جِاُں ِاّکو واری
دھُوه پوے دھرتی نُوں بھاری۔
گھاه بِرکھ مُورچھا کھاون
ورھے ن جد تک سِّک دے ساون۔
ماری ِاںنج کهِر وِچ کانی
نُور مهِل دی دید لاسانی۔
کاںگ چڑھی برِها دی بھاری
ڈوب دِّتی سمِآں دی تاری۔
جور کھاِا پاٹے بل کھُونی
نُوه-کّپر وِچ پھسے جنُونّی۔
بالپن کھڑھ ڈھوکاں اُهلے
کھُونی ندی 'چ سُّٹے چولے۔
نُور مهِل ول مَےں وی چّلاں
بےلیں وّسن جھُںمر دیآں چھّلاں۔
نھےر-گھُلے چانن دے تیراں
بےکھبری وِچ جان وهیراں۔
بُوهے کھولھن وِچھڑیآں باراں
مَےں تّکے سِںدھ پار پهاڑاں :
من نِرلےپ گگن دے واسی
تِنّ نُور-پوس بنباسی۔
وِچ سپھَےد چاننی جانی
پین آاے دھرتی دے پانی;
مُّڈھ کدیم دھرت دے جےرے
دےن اسیس آاے وّل مےرے;
دےون اجب ابول ِاسارے
جھِںم جھِںم تارے دےن هُںگارے;
رو مَےں تّکِآ اںبر تانی,
سی کِسدی ? ن 'واج پچھانی :
“بیبا لںگھ ن اّتھرے پانی
سُننی کِسے ن واج اںنجانی۔
“ڈھوکیں اجے ٹول ن بےلی
بالپنے دی جِںد نوےلی۔
“موه مستُور کھاک وِچ جِهڑے
اجے بنے ن چانن تےرے۔
“وگدے پانیآں وِچ پُرانے
اجے تُوں ماں دے بول ن جانے۔
“دھرت دی سِّک نُوں مِلے ن هالے
ولی پیر اوتار نِرالے۔
“سُّکے باگ ن اّتھرُو کےرے
اجے ن وےکھے ماں دے جےرے۔
“راه اّکاں دے کاپھلے رواے
بالپنے دی جُوه وِچ کھواے۔
“ناںه تَےں هںجھ اُه دِهُں کھلواے
سُںنجے سهِر جدوں سی هواے۔
“سُںنجے سهِر نُوں وگیآں 'واواں
تےرے ساه وِچ نهیں دُآواں۔
“کَول نے تےرے اجے ادھُورے
درس ن پیر پھکیر دے پُورے۔
“اجے ن اےتھے هّک جتاویں
بیبا نُور مهِل ن جاویں۔”
