مُڑ دھرتی رو رو آکھدی
تُسیں سّبھے مےرے لال
کِاُں لهُو دیآں ساںجھا توڑ کے
لاایآں جے گَےراں نال ۔
جد بھاایآں باجھ نا مجلساں,
جد ےاراں باجھ نا پِآر
کی سوچ کے توڑے ساک جے
کِاُں کھِّچی نے تلوار ۔
مُوںه موڑ کھڑا مهیوال وے
لای مِرجے کھِّچ کمان ۔
ِاک پاسے ورکے گرںتھ دے
ِاک پاسے پاک کُران ۔
اجے سوهنی ترسے پِآر نُوں
اجے هیراں لُک لُک رون
کِاُں اَےنیآں بھیڑاں پَےن وے
جے دُّکھ سُّکھ ساںجھے هون ۔
