کںدھاں کوٹھے ڈھَےا جاںدے نے, آوے جدوں بھُوچال کوای ۔
مَےں وی ٹوٹے ٹوٹے هويا, جد وی پِآ وبال کوای ۔
آپنے دَور دے بںدِآں کولوں اَےنا ڈردا رهِںدا هاں,
آپنا آپ لُکاون دے لای لّبھدا فِراں پتال کوای ۔
مَےں تے آپے کَےدوں بن کے, رستا ڈّک کھلوتا هاں,
بےلے دے وِچ کیوےں آوے, دّس کھاں هیر سِآل کوای ۔
مےرے وَےری هّلے بولن, هتھِآراں دی سںگت وِچ,
مےرے هّتھ نے اُّکا سّکھنے, ناں تلوار نا ڈھال کوای ۔
اجلاں توں مَےں ِاّک ِاّک کولوں, مُڑ مُڑ پُّچھاں کَون آں مَےں,
کوای نا دّسے, پھےر کراں مَےں, کیوےں هور سوال کوای ۔
کالخ بھِنّے جںگل دا تُوں ِاک بےوّسا راهی اےں,
سّپ-سلُوںگا ڈںگ نا جاوے, 'آرِف' بال مسال کوای ۔
