سوچدی کںدھوں ےاداں والا رںگ لهوے تے منّاں۔
متلب فِکراں والا گُںبد آن ڈھوے تے منّاں۔
مےرے کولوں جِهڑی اُهدے ساهوےں آکھ نا هوای,
اُه گل سوهنا آپنے مُوںهوں آپ کهوے تے منّاں۔
اّچنچےتی آن مِلے اُه من وِچ وّسن والا,
آخری ساهواں تیکر مےرے کول رهوے تے منّاں۔
جّگ نے جِهڑے دُّکھ دِّتے نےں اُهدے پِآر چ مَےنُوں,
اُه دُّکھ سارے سّجن پِآرا رل سهوے تے منّاں۔
جِهدیآں راهواں تّکدی تّکدی روهی دا رُّکھ هوای,
دو گھڑیآں اُه مےری چھاوےں آن بهوے تے منّاں۔
کِاُں سمِآں دے بھاںبڑ مےری دھرتی ساڑی جاںدے,
سوچدی چُنّی سُولاں اںدر آن کھهوے تے منّاں۔
جِنّی جِنّی ڈھاواں اَونی اَونی جاوے اُسری,
اَونر جانی ِاکلاپے دی کںدھ ڈھهوے تے منّاں۔
