شِواں نُوں پِآر کرن والی ِاک کُماری جُ
دّکھنی بھارت دی آخری چٹان کول, ساگراں
دے سںگم اُّتے هزاراں ورھِآں توں پّتھر دا
بُّت بنی شِواں نُوں اُڈیک رهی هَے ۔ آکھدے هن
کُماگے دا تے شِواں دا وِآه-دِن مِتھِآ
گِآ سی ۔ سوےر سار کِسے کاں دے بولن توں
پهِلاں وِآه هونا زرُوری سی, پر کِسے دوکھی
نے کاں دی جھُوٹھی آواز وِچ کُرلا دِتا تے
وِآه دی گھڑی اُلںگھی گای ۔ کُماری دے هّتھ
وِچ پھڑے هواے چَول تے سںدھُور ڈُّلھ گاے ۔ اُه
چَول هُن پّتھر هو کے ساگر دے کںکر سِّپیآں
بن گاے هن تے سںدھُور دے ڈُّلھن کرکے اُتھوں دی
ساری مِّٹی لال رںگ دی هُںدی هَے ۔
ساگر دے وِچ ساگر مِلِآ
کَون لکیراں پاوے
لهِراں جیکن نیلم پریآں
جھُںمر چھِڑدا جاوے
راتاں جیکن رُوپ سُراهیآں
هوٹھاں اُّتے اُڑیآں
کِها سراپ دِتو ای سانُوں
بُوںد نا پیتی جاوے
سارے سگن زِمی تے ڈُّلھے
دووےں تلیآں خالی
پّتھر بن کے اج کھلوتی
تےری سگناں والی
تےرے مُوںه دا سدکا سانُوں
جّگ بِگان هويا
بھری جوانی پّتھر کرکے
لاج ِاشک دی پالی
ِاس دھرتی دیآں لّکھاں دھیآں
مَےں نا ِاک کُماری
ِاشک سمےں دا پّتھر هويا
پتھر هو گای ناری
لّکھاں آشک پھڑدے رهِ گاے
مِلن گھڑی نا آای
جھُوٹھے کااُں اجے نا مُّکے
بولن وارو واری
لّکھاں بںدھن بن کُرلانے
کاںواں رُوپ وٹايا
نیتی وِکدی واد وِکے'دا
سِّکا کُوڑ چلايا
چاول کنیآں پّتھر هوایآں
وےکھ اساڈا جینا
مِّٹھا پھل ِاشک دی ٹاهنی
کِسے نا دںدیں لايا
