کردی دِل تے وار اے بّچے موای
اّکھ کاهدی تلوار اے بّچے موای
جِهنُوں مِلدی اَوهنُوں راهے چھّڈدی
جِںدگی اُه مُٹِآر اے بّچے موای
دِل ڈھّٹھے پر ڈھّٹھی نایں جو ساتھوں
نپھرت دی دیوار اے بّچے موای
ساڈے لای نایں آپنے ڈھِّڈ لای
ِاتھے آاُںدی هر سرکار اے بّچے موای
کھجھکے جِهن نے تاں ای سوچ وی ساڈی
هالے تّک بیمار اے بّچے موای
ساڈی نایں ِاه مُّلاں تےری کںدھ اے
جو ساڈے وِچکار اے بّچے موای
جِهنے ساتھوں ساڈے ےار نِکھےڑے
آه پِچھلی اتوار اے بّچے موای
‘سںدھُو’ ےاری واںگ نِبھاایاے ےاری
پر بڑی دُسوار اے بّچے موای
