سِر تے چُّک کرماں دا بھار, بّس دِن رهے هاں گُجار۔
بھولے بھالے بچپن والے, دِن اسیں ورت لاے,
کھرچ لِآ مَےں, آپنے هِّسے دا پِآر ۔
کُملايا هی رِها, مےری سوچ دا پَودا,
بھاوےں کای وار آای, ِاس بگیچے چ بهار۔
تُوں تاں مَےنُوں آپنے, همدرد جِها جاپدَےں,
اَے جالِم تُوں وی اّج مےهنے رِهَےں مار!
نا کوای کھُسی جِّت دی, نا کوای گم کِ جانا هار۔
چھّڈ کے سارے دوست ےار, کرماں دے ِاه کرج اُتار,
دُور کِتے اَوس چنّ تو پار, "مںڈےر" نے جانا اُڈاری مار ۔۔
