کاش! تُوں تے مَےں کِتاب هُںدے,
اُهدے ورکے نهیں سفے هُںدے۔
کُجھ اّکھر اُّتے اُّکر جاںدے,
ساڈے هو اُّتے چھپ بهِںدے۔
جِنّا مرزی کوای پلٹدا,
ِاّک دُوجے نا جُدا هُںدے۔
کِسے رُّکھ تنے جااے هُںدے,
تے کاگج بن چھااے هُںدے۔
کوی کوِتا لِکھ سانُوں جوڑدا,
هر گّل نُوں وّل نال موڑدا۔
کوای آشک جد سانُوں پڑھدا,
پھُّل گُلاب دا وِّچ دھردا۔
دُّدھ-چِّٹے کّٹھے رهِ جِاُںدے,
بن خاکی بُّڈھے هو جاںدے۔
جِهڑے پڑھدے اُه کدر کردے,
بےکدراں نا نزر چڑھدے۔
سرب کِتاب جد کھولھدی,
مُوںهوں ستِ کرتار بولدی
هو اَوس ’توں پھِر فِدا جاںدے۔
کاش! تُوں تے مَےں کِتاب هُںدے,
اُهدے ورکے نهیں سفے هُںدے۔
