کّتک دی پُنِّآ رو پرسے,
ون, نهِراں, دھر ساوی۔
دهِل پُرانے ٹھّلھ ن هُںدے,
ڈُوب ڈُب جاوے راوی۔
نِهچل لوا انںت پای تھرکے,
بھرے سوهنیآں باراں۔
دُور سُنےهے دےن لای کھڑیآں,
سَے بِرکھاں دیآں ڈاراں۔
وّڈے تڑکے چنّ دے ساهمے,
'واج دُور جاں نےڑے۔
کِّتھے سمےں نے پربت بھارے,
چُّک کے اّتھرُو کےرے ?
سُّک مواے اجنبی پَےںڈے,
پِآسے بِرکھ نِتھاوےں۔
کِس گُناه دا دھرتی اُّتے,
بھار پااُن پرچھاوےں ?
جھُلس جاںدیآں چھُه کے مستک,
اںدھ کُںٹ چوں بُوںداں۔
پرے پرے ٹِّبِآں توں وےکھن,
کِس راهی نُوں کُوںجاں ?
سمےں دِآں بُّلِآں دے سِر 'تے,
دُور وال کوای جھُّلے۔
موياں کاپھلِآں دی ڈاڈھی,
جان کهِر وِچ کھُّلے۔
دُوروں اںبر دےن سُنےهے,
لںگھ سمےں دیآں اُوںگھاں۔
بھیڑے در هںجھُوآں دے تھانی,
لںگھ ن سکیآں کُوںجاں۔
دھرتی چُّپ دا بھار ن سُّٹے,
اںبر کول ن کھاری۔
پَےڑ پَےڑ 'تے پّتھراں واںگُوں,
وجدے سُپنے بھاری۔
چهُں کُوںٹاں وِچ وےکھ رِها مَےں,
دِسدی, دِسے ن راوی۔
بول ن سکیآں پَےڑاں کُجھ وی,
گھُںڈ ن چُکدی بھاوی۔
بول ن ن سّکے بھُّلے پَےںڈے,
بول ن سکیآں باراں۔
دُور چاننی دے وِچ کھڑیآں,
بول ن سکیآں ناراں۔
نهِراں دے کںڈھِآں 'تے اُڈدا,
بُّلا کّلم کّلا۔
جان کِسے کاپھلے دی ِاه,
پھڑے دھرت دا پّلا۔
برِچھاں چھاوےں بُّت کھڑے سَے,
وےکھو سُتر سُآراں۔
لکھ سالاں دا بول کوای مَےں,
اّپنے نال اُتاراں۔
کھُلھیآں باوریآں وِچ 'واواں,
هِّلن واںگ سرالاں۔
پی چاننی کهِکساں دے
هڑھ وِچ مارن چھالاں۔
ِاک پل آن کِسے نے بھاوےں
اںبر پھےر سِںگارے;
چُّپ تارِآں دی وِچ ڈُّبن,
بول دھرت دے بھارے۔
مَےں کِها : “جاں بھُّلیآں دھُوڑاں,
چاننی وِچ پچھاناں :
کَون مِرے ساهاں نُوں پیںدا,
ڈاڈھا کَون ? ن جاناں۔
“هَول هوا نُوں پَےںدے بھَےنے,
سُورت دِسے ن تےری۔
کھُونی ساںگ کھوبھ وِچ تبکاں,
لرجے گھُںمن گھےری۔”
سُپنے دے سالُو وِچ لِپٹی,
راوی دیپ جگاوے :
“لںمی رَےن مَوت دی ویرا,
نال چاننی جاوے۔
“دھر دے موه بِناں ِالماں دے,
کھالی رهِن چُبارے۔
روںدے هواے مجاراں دے جِاُں,
بُوهے رهِن سِںگارے۔
“پَےڑ جدوں کَوماں نُوں اّپنی,
تھل وِچ ےاد ن آوے۔
تد اُڈدا باجاں دا لسکر,
بھَےا وِچ کھںبھ گِراوے۔
“دھر دے موه بِناں بِرها دے,
سُّکے سر کُملاںدے۔
ڈِّگ اگاس هَول دی جھولی,
چور جِاُں تےگ لُکاںدے ۔
“ےاد ن آاُںدے جِںدڑی نُوں جاں,
درِآواں دے پانی;
تدوں وڈےرِآں دے اںبر نُوں,
چھڈدی جِںد نِمانی۔
“اّپنے در نُوں بار بِگانا,
منّ جدوں کوای جیوے :
بدنسیب اّتھرُو پردےسی
هَول چرکھ دا پیوے۔
“اّتھرُو دی چُّپ جدوں ن ساںبھے,
سمِآں دی بربادی;
سُّکے باگاں وِچ آاُںدیآں,
هو ماواں پھرِآدی۔
“جدوں کاپھلے دیآں دھُوڑاں توں
مِٹدے نکس بابانی,
انهّد سُرتِ تےری وِچ مِٹدی,
پیر پھکیر دی بانی۔
“چاک مهیں دا جُوه ننکانے,
بھُّل سَون جد اّکھاں;
کّتک دی پُنِّآ تن کھُبھدے
ڈںگ وِسَےلے لّکھاں
“پِآسی کُوںج واںگ اُڈ جاواں,
وِچ بےگانیآں پھجراں۔
چھِپ جاواں مَےں واںگ تارِآں,
پار تےریآں نجراں۔
اَےپر من بهُ رںگ نِهالے,
سُّکِآں باگاں دُآرے۔
اسماناں دی چُںجھ 'چ بلدے,
بھےد دھرت دے پِآرے :-
“کھاک جدوں پیر دے در دی
آوے سُرتِ جگا کے;
نُور گگن توں اُّچا کوای
برِچھ ساںبھدے آ کے۔
“جدوں گھاِال ےُوسپھ دا اّتھرُو
دےس جُلَےکھاں جاوے;
بگھِآڑاں دی گُپھا 'چ کِدھروں,
چھل جمجم دی گاوے۔
“ماں دے واںگ تھلاں دی آتِس,
جدوں کدے تن بالے;
دیوِآں واںگ مَوت-گھر بلدے,
تد سّسی دے چھالے۔
“بِهبل کھاک تدوں اُٹھ چّلے,
نال ماهی دیآں گّلاں۔
کِس پاسے کوای بول پِآرا,
کھےڈ رِها وِچ چھّلاں۔”
