سِکھر دُپهِراں نے,
جِںدڑی نُوں ول گھّتِآ
تےری اّکھیآں دی لهِراں نے۔
جِںد وِکدی جھناواں تے,
جیا ترسےنا اےں
کِنھاں ٹھںڈھیآں هواواں 'تے۔
ِاه سُورج هجاراں 'چوں,
کھَےر تےرے اںبراں دی
کدے لںگھنا بجاراں 'چوں۔
تَےنُوں سَوک دھرےکاں دا!
گھاواں تے نیںد پای
کِنّا جوبن کےساں دا۔
رںگ اّکھیآں دی چھاواں دے,
سُورج دے هےٹھ کھڑی
تَےنُوں سَوک هواواں دے۔
وّڈا راه دروےساں دا,
جُلپھاں دے نال اُّڈدا
کوای کَول همےساں دا۔
در کاسا توڑیں ناںه,
راه پردےساں دے
ساڈی جِںدڑی نُوں موڑیں ناںه۔
تےرے بول هواواں دے,
مِرگاں نے اُّٹھ جانا
بےلے چھوڈ کے چھاواں دے۔
پھُّل لگدے کریراں نُوں,
جُلپھاں دی وا وگدی
پاویں کھَےر پھکیراں نُوں۔
