کاهنُوں راه جاںدی نُوں تّکےں ۔
کاهنُوں آساں لااےں ۔
گلیآں پِآ گھسااےں ۔
پھےرے پا پا تھّکےں ۔
تُوں کرماں, بھاگاں والا ۔
تُوں اُّچیآں جاگاں والا ۔
چنّوں وّدھ کے رُوپ تےرے تے, مَےں جاناں مَےں منّاں ۔
چرکھے کّتدیآں کّتدیآں کردیآں گّلاں تےریآں رنّاں ۔
دِل تے مےرا وی کردا اے, تَےنُوں ای پای تّکاں,
نا تھّکاں نا اّکاں ۔
پر اڑِآ ! نهیں دُنیآں دے وِچ پِآر کمانا سَوکھا ۔
چھُپ چھُپ مِلنا,
مِل مِل چھُپنا,
تّکنا تے نا تّکنا
گّل کردِآں وی جھکنا ۔
سڑدِآں رهِنا کُڑھدِآں رهِنا, مُوںهوں بول نا سکنا ۔
گل ِاه کَون سِآپے پااے ۔
هاسے کھےڈے روگ لُآاے ۔
کَون ِاه پِٹنے آپ سهےڑے,
کَون ِاه کھّکھر چھےڑے ۔
