کَون نے ِاه
لّگدا هَے ارش توں
سِتارے نیوےں هو دھرت تے آاے نے
بابا نانک آپ
کنک بیج جھونا وےچ
لںگر چھکا رِها هَے
بھُّکھیآں سںگتاں نُوں
هرپھاں بولاں والے
بِن کهے سُراں کلاواں والے
هُںم هُںما آپنے آپ
اںبر هےٹھ چںد نال باتاں پااُن
سّتا دے گھر نےڑے کُّجھ سمےں لای
کّکریآں راتاں چ کِںج رهیدا
دّسن آاے نے
کِںج مںگیدے نے هّک ڈںڈِآں تے لهِرا ادھِکار
کِںج اُڈاایدیآں نیںدراں جروانِآں دیآں
اُهناں دی هی گلی چ هی بهِ
پھسلاں نُوں نال لَے کے
پون گُرُو پانی پِتا وی نال
بّچِآں نُوں دھرتی ماں
لںگر بنا کھواوے بااد چ کھاوے
نال آایآں نے هَوسلے تے هِںمتاں
وںگاراں تے جمیراں وی نال
ِاتِهاس ساڈیآں ےاداں دے وِچ
پّگاں دے لڑیں گوبِںد دی للکار
جےباں وِچ آس اُمید
سبر سںتوکھ تے وںگار
سُبھا سوےرے شبد راگ وی
بابا تے مردانا وی
رباب کرے کاِانات ترںگِت
ارداس هووے لوکاای دے بھلے دی
اےتھے سارے دھرم مجهب
رلمِل چاهاں پین پرشادے چھکن
موه پِآر مِل گّلاں کرن
کِتے وی نپھرت نا دِسدی
کںبلاں چ بَےٹھے دُّدھ بداماں لّدے
السی دیآں پِنّیآں لّدیآں
ٹرالیآں دُّدھ دے ٹَےںکر
پرَوںٹھے گوبھی آلُوآں دے
ِالاچیآں دیآں مهِکاں بھریآں چاهاں
پتا نا لّگے کِّتھوں ٹُرے آاُن
دواایآں کںبل تے گراسری
پُکاراں تے وںگاراں
رےلاں ٹول پلاجِآں توں اُّٹھ آایآں
پّتھراں نُوں کِّکاں ماردے
بُّکاں نال ٹواے بھردے
اّتھرُو گَےس دے گولِآں نال کھےڈدے
بُچھاڑاں نال ناهُںدے
جَےکارے ماردے
انّ پانی لّد آ بَےٹھے نے سینے تان
پھسلاں سڑکاں تے آ گایآں هن
کھےتاں نے هِّک تے آ
نّچنا شُرُو کر دِّتا هَے
رُّکھ وی ٹُر پاے هن نال
نگارِآں دی چوٹ تے
گوبِںد دی پھَوج نے گھوڑِآں تے
ٹّپ جانا هَے هوا بن کے
دِّلی دے باڈر نُوں
لهِراں تے لوک وهِن
سںگھرش دیآں مںجِل وّل ٹُریآں
پَےڑاں دے پرچم ِاںج لهِردے نے
اےداں جگدے نے روه
درد دی چیکھ ِاںج بات پااُںدی هَے
ِاتِهاس دے پنّے ِاںج لِکھے جاںدے هن
سماں دّسِآ کرےگا
جد بّچے پُّچھِآ کرنگے سوال
کِ سِآڑاں چ کِںج سُپنے بیجی دے نے
اےتھے سںگت
تے رُوهداریآں دی پںگت
وِچ نانک شبد دی رںگت هَے
ِاه نںدپُروں آاے
گُرُو گوبِںد دے کافِلے نے
کرتارپُر توں نّکے موڑدا
شاِار نانک دِںدا پھِرے دلیلاں
بابر نُوں للکارن آيا جهان
سِر هاجر کرن آاے تےگ بهادُر
نیںهاں ڈھااُن آاے سُورج پٹنے دے
وِچ پھّکر سُوفی سارے بَےٹھے
سبک لَے کے آاے مهاں کوساں 'چوں
سفے سُنهِری مُّدتاں بااد لِکھے جا رهے هن
ِاهو جِهے سفِآں دیآں کهانیآں
کدے مِٹدیآں نهیں هُںدیآں
هّکاں لای اُّٹھے هّتھاں دے روه
کھُردے نهیں کدے
بّچِآں دے هّتھاں چوں کھِڈَونے کھوهن والِآں نُوں
کدے وکت بکھسدا نهیں هُںدا
دُّدھ پی کے سُّتے بالاں دے جے سُپنے تِڑک جان
تاں کربلا آ جاںدی هَے برُوهاں چ
سدیآں نُوں پُّچھِآ کرنگے سوےرے
کِ کھےتاں چ سِتارے بیجن والِآں نُوں
بےچَےن کرن والے اُه کَون سن
جِنّاں نے کنک دے گیتاں نُوں
بےسُر کیتا
باسمتی دی مهِک پلیت کیتی
تاریکھ سوال کرِآ کرےگی
سپھے موڑ کے رّکھِآ کرنگے پهِر
سّچ کدے هردے نهیں هُںدے
دُآواں کدے کِردیآں نهیں هُںدیآں
جنُونّ سُّچی سوچ وهِن چ نهیں رُڑھدی
مِهنت تدبیر بن کے پرتےگی پِںڈاں شهِری نُوں
جِّت کے آای مِّٹی دی تکدیر نُوں راه تےل چونگے
کھےت گل لّگنگے
کنکاں وِچھنگیآں پّباں هےٹھ
