کَون نی مُهّبتاں دے
مِشری جِهے پانیآں 'چ
گِآ ای کُڑّتنا گھول ۔
تُرے جاںدے پانیآں 'چ
چِراں دِآں هانیآں 'چ
چڑھکے شریکاں هّتھیں
اںمی جااے ویرِآں نے
آپنی هی رّت لای ڈولھ ۔
سُںجھیآں دهِلیزاں روایآں
پُوریآں نا ریجھاں هوایآں
مُڑکے آواز کدے
آای ن جو آکھدی سی
مَےں هی آں بُوها تُوں اُّٹھ کھولھ ۔
وےکھیآں نا جان رُّتاں
جِّتھے ماںواں باجھ پُّتاں
روںدیآں نے کںدھی لگ
ساںبھ کے نِشانی پّگ
مُڑدے گھراں نُوں نایاَوں ڈھول !
