کِسے نوےں رُوهاں دے دےس,
ِاّکو مار هںبھلا کوی رُوه پهُںچی,
لَے آپنا نِرالا سںدےس ۔
لِش لِش کردا کوی دا مّتھا,
چاںدیاَوں چِّٹے کےس,
نَےناں وِچ فرےاد جھاکدی
بُلھاں 'چوں درد کلےش ۔
ڈھلے پای نوِآں تارِآں دی جوتنا,
هو رهی انےکاں چںداں دی ساجناں,
نوِآں سِآرِآں نُوں نوےں برهِمںڈ لای
نواں برهما رِها ساج ۔
وےکھ ِاه نزارا کوی چیکھ مار کُوکِآ :
"کِهڑا اُه کسُور جِدھے لای پُرانے جگت وِچ
مےری اےس آتما نُوں هاِا ! گِآ پٹکِآ ?
کلھے دے سمُںدراں دی مارُو تُغِآنی وِچ
دِنے رات اّٹھے پهِر چیخاں رِها ماردا;
ِاشک-ِاشک, پِآر-پِآر,
پریت مَےں پُکاردا,
تھّک گِآ; اَےپر اُه مےرے مِّٹھے بول;
دھرتی پُرانی دے پُرانے وسنیکاں نے,
کر ان-سُنے دِّتے مِّٹی وِچ رول !
سدیآں توں پهِلاں مَےنُوں دِّتا گِآ اکار,
لُکِآں بھوِکھتاں دے سُپھنِآں نُوں اںکِآ
مےری آتما دی کانی دی هُلار ۔
ِاه وی جِهڑے تارے تے سِآرے پاے ساجدے هو,
آپنے توں مَےنُوں نے پُرانے سارے جاپدے,
کِاُںکِ جِهڑے تّتاں نال رچنا ِانھاں دی هووے,
اُنھاں 'چوں پُرانے اںش ساپھ پاے نے جھاکدے ۔
گُںم جاوے پِچھلی سامگری تے ساج,
نوِآں تّتاں دے پَےروں نواں برهِمںڈ سجے
جِدھے وِچ هووے نِرا ساںجھ دا هی راج ۔
اَوس دےس وِچ مَےں هس هس جاواںگا,
سجرے پِآر دا ترانا جا سُناواںگا,
نّچاںگا لَے لَے سُآد;
اَےپر نا جانا اُه نِرالا دےس کوی لای
هووےگا کدوں آباد !
