مهِبُوب ورگی هُںدی کوِتا
تھوڑھا جِها دھِآن نا ديو
تاں ِاه رُّس جاںدی
مُڑ دےر تّک نا منّدی
تھوڑھی دےر
تُسیں ِاس دے مُڑن دی
اُڈیک کردے
سوچدے
کُجھ دِن بااد
پرت آاےگی آپے
پر کوِتا
مهِبُوب واںگ هُںدی
اُه نهیں آاُںدی
آپنے-آپ
بھُلا دِںدی تُهانُوں
چھّڈ دِںدی تُهانُوں
آپنے رهِموں کرم تے
تُسیں کُجھ کُ دےر
بےگانیآں وادیآں ’چ بھٹکدے
کوِتاواں لِکھن دی تھاں
کوِتاواں دیآں پُستکاں دے
ورکے پلٹدے
کُجھ دےر
بےگانیآں کوِتاواں ’چ پرچدے
هَولی هَولی پر
تُهانُوں پھےر آپنیآں
کوِتاواں دی ےاد آاُںدی
بهُت ستااُںدی
تُسیں کوِتا نُوں منااُںدے
پر اُه نهیں منّدی
تُسیں منااُںدے
کِنّیآں مِنّتاں کِنّے ترلے
اُه پھِر اچانک مُسکرااُںدی
هَولی-هَولی
متوالی تور تُردی
اُه پھےر تُهاڈے کول آاُںدی
تُهاڈا من
پھِر شبداں
پھِر پِآر نال بھر اُّٹھدا
وِےوگ دا سماں منپھی هُںدا
لّگدا
جِوےں تُسیں تے اُه
کدے وِچھڑے هی نهیں سی۔
