هّد هُن دی بھنّدا جاںدا کِآس,
کھبر نهیں سی مواججے هونے کدی۔
بھاوےں آپنا آپ نهیں هُن آپنا,
آپنی دِسدی هَے کرنی رّب دی !
هوس توں ساںبھی نهیں جاںدی هَے آس۔
ساںجھ دُنیآں نال جیکن پَے گای,
ِاس ترھاں کُجھ پَے گِآ آپنا پِآر۔
ڈولدا ایمان هَے پھِر سںبھلِآ,
اںت هَے دِل دا نا کوای پاروار,
ججبِآں دی ِاںج سیما ڈھهِ گای۔
ِاس ترھاں هستی نے مرکج پا لِآ
چَوهیں کُوںٹیں پھَےلیآں همدردیآں
نا کوای وَےری نا بےگانا رِها
رُوه دیآں وِّتھاں وی جاون بھردیآں
هر نجارا کھُوبسُورت هو گِآ۔
اُلجھیآں لیکاں 'چوں مُورت بن گای,
مِل گاے کھاکے نُوں جو چاهیدے رںگ۔
پا لِآ بھٹکن نے مکسد موڑ ’تے
جِںدگانی ارتھ آپنے تے هی دںگ۔
جِاُون دی رںگین سُورت بن گای۔
جِںد نُوں, تےری نجر دا واستا,
سُپنِآں دی پاه جهی لّگی رهے۔
مواججے دا بھرم نا ٹُّٹے کدی
هر اتھاه دی تھاه جهی لّگی رهے۔
مُسکراںدی هی رهےں دِسدی سدا !
ِاسک دا ایمان هُن بچِآ رهے !
تَےنُوں دِل, مَےنُوں ِاه جّگ جّچِآ رهے۔
