کدے بُجھدی جاںدی اُمید هاں
کدے جگمگااُںدا ےکین هاں
تُوں غُلاب سی جِّتھے بیجنے
مَےں اُهی اُداس زمین هاں
مَےنُوں بھال نا مهِسُوس کر
مےرا سےک سهِ, مےرا درد جر
تےرے اَےن دِل وِچ دھڑکدی
کوای رگ مَےں بهُت مهین هاں
اَوهی زِںدگی دی نارازگی
اَوهی وکت دی بےلِهازگی
اَوهی درد مُّڈھ-کدیم دا
پر نزم تازا-ترین هاں
هُن هور بهِس فزُول هَے
ِاه چنّ نُوں داغ کبُول هَے
کِ مَےں شیشِآں توں کی پُّچھنا
جے تےری نزر 'چ هُسین هاں
مَےں پِگھل رهی تےرے پِآر وِچ
اتے ڈھل رهی ِازهار وِچ
اُه هنھےر وِچ مَےنُوں ڈھُوںڈدے
تے مَےں روشناای 'چ لین هاں
کوای درد پَےراں 'چ وِچھ گِآ
کوای زخم سینے نُوں لگ گِآ
ِاک هادسے نے ِاه دّسِآ
مَےں اجے وی دِل دی هُسین هاں
مَےنُوں هر ترھاں هی ازیز هَے
ِاه جو کھارا ساگر ِاشک دا
کدے مچلدی هوای لهِر هاں
کدے تڑپدی هوای مین هاں
