کی ! پتا سی ِاس ترھاں دے خت وی آونگے گھرے ۔
پڑھ لاے تاں مر گاے جے نا پڑھے تاں وی مرے۔
’وا-ورولے ِاس ترھاں بِرخاں نُوں کھوه کے لَے گاے,
جے خُدا هووے تاں ِاس نُوں وےکھ کے اُه وی ڈرے۔
جِس ترھاں دُنیآں نُوں چھّڈکے هَے چلا جاںدا کوای,
ِاس ترھاں گھر آپنے چھّڈے اسیں کھالی کرے۔
اےس مَوسم نُوں اسیں دےایاے تاں ناں دےایاے وی کی?
اےس مَوسم دے بِرخ چّٹے نهیں هواے هرے ۔
نَےن سُںنجے, ماںگ خالی, بِّکھرے جھاںجر دے بور,
بُجھ گاے سردل تے دیوے کَون? آِااَے ِاس گھرے۔
اُّکھڑی پٹڑی, سڑے ڈّبے اتے زکھمی سوار,
ِاه خبر هی پڑھن نُوں مِلدی هَے مَےنُوں دِن چڑھے۔
چُّپ جے ساڈی برُوهاں تے ِاوےں بَےٹھی رهی,
کی کراںگے! جد ِاه خترے آپنے گھر آ وڑے۔
