کیه هَےں تُوں? رُوپ, رںگ, مهِک هَےں جاں چاننی۔
اَوکھی بڑی هوای تےری سُورت پچھاننی۔
سونے دی ِاس بهار چوں خُشبُو نا مِل سکی,
تے خاک ِاس جهان دی وّکھری هَے چھاننی۔
اےتھے تاں اپنا آپ هی وِّچھڑدا جا رِهَے,
اَےوےں کِسے کِها ‘هَےں تُوں مےرے لای بنی۔’
بّدل بڑے مِلے مگر دھُوںاے دے نِکلے,
برسات دی لّبھی کِتوں نا ِاک وی کنی۔
ِاه شخس کُچھ نا کُچھ سدا رهِںدا هَے بولدا,
ِاسدی تاں اپنے-آپ نا’ لّگدی هَے انبنی۔
‘اجمےر’ خواب توڑکے هَے نیںد اُڑ گای,
باکی دی رات کِس ترھاں لںگھےگی? آ بنی۔
