کهِ دروےس گِآ چھِپ دُوری,
رمج مِلی, پر رهی ادھُوری۔
چھمکاں مارن ڈُوںگھیآں واٹاں,
دُور اُداس دھُوڑ وِچ ٹاپاں۔
تّکیآں پانی بھردیآں ناراں,
لهُو-لُهان هواے اسواراں۔
تّکاں جد گُجرات 'چ مواے,
کُجھ کُجھ درس ماهی دا هواے۔
پھجر توں پهِلاں هَے رُنجھُندی,
سُپن پرے کنّسوا کُای بُندی۔
سدیآں پهِلاں باںگ جاں هُن دی ?
باهروار بگداد دے سُندی۔
جلوا جدوں ِالاهی چھااے,
کھُونی رناں دا سُپنا آاے۔
ساایں دُور, مِلن کھُسبوآں۔
نیل گھوڑ دیآں سُندیآں سوآں۔
پر ن جلوا پُورا هويا,
مَےں ن ماهی نال کھلويا۔
دسِآ دار اُّتے منسُوراں
“سُورج چڑھن ن دِل دیآں دھُوڑاں,
“جد تک دار ’تے پَےن ن بھُوراں
دِل بهِست نهیں, ن هُوراں۔”
جلوا اَونا رَوسن دِل دا,
جِنھاں تھل وِچ ماهی مِلدا۔
ساایں گِآ مَےں کےها سُآلی!
سُورج چڑھِآ, اّکھیآں کھالی۔
