کهِ ديو هوا نُوں,
چھُوه کے نا لںگھے سانُوں۔
کنّ ’چ سُناوے نا,
پَےگام چھّڈے سّجنا۔
هُن گھّلی جاںدا اے,
سُنےهڑے هواواں هّتھیں۔
اُهدے لااے لارِآں,
نا دِل پِّچھے لّگنا۔
لفزاں نا سُوای مارے,
بھرے ساڈے زخماں تے۔
کّچِآں اںگُوراں ’چوں,
کچلهُو وی نهیں وگنا۔
کّچِآں دی ےاری,
اّگے جِںد ساڈی هاری۔
پیڑا بڑی نِآری,
سرب آه وی نا کّڈھنا۔
کُّکھاں لای کَےںچیآں,
رُّکھاں لای جِّتھے داتراں۔
گھر کُدرت پرےمیآں,
پَےر وی نا رّکھنا۔
آکھ دےویں پھِر وی جے,
چاهُںدا سانُوں مِلنا اُه۔
آ جاوے جے سںگ ساڈے,
جپُجی ساهِب جّپنا۔
