‘پ’ واستے
ِاس واری جد پھےر سی
تےرے سهِر اُترِآ
سںگھنے بّدلاں دے پرچھاوےں
کِنمِن دا سںگیت جِها سی
تے مےرے سُآگت لای
کُجھ مِّتر مُسکاناں
پر مےرے سینے وِچ سی
گُوڑھی کھاموسی
دھُر سوچاں تک پھَےلی هوای
چڑھدی اُمرے اّدھ-کھُّلھا سی
جو تےرے دِل دا درواجا
جِس ’چوں مےرے کھاتر
تےریآں سِّلھیآں اّکھاں دی
ِاک جھلک مِلی سی
جِس ’جوں تےرے پِگھلے هواے بول
مےرے دِل تک سن پهُںچے
اُه سںدلی درواجا
مےرے لای اَےسا بںد هويا
کھُّلھن دی گُںجاِاس رهی نا
نا دستک هی اںدر پهُںچے
نا کوای بول هی باهر آوے
مگھدی اُمر دے واںگ گُآچے
کهِن سُنن دے سارے مَوکے
من وِچ پھَےلے سںسِآں ورگے
سںگھنے بّدلاں دی چھاں هےٹھاں
سهِر تےرے وِچ مُڑ کے آاُنا
آپنے وِچلی وِّتھ نُوں
پُورن دا ِاک ترلا
مهاںساگراں نُوں تاں
سَوکھا پار کر لِآ
کُجھ کدماں دی وِّتھ
اُلںگھنی اَوکھی هوای
تُوں تاں مےری کُجھ نهیں لّگدی
نا هی مَےں تےرا کُجھ لّگدا
ِاه کےهی کھِّچ کےها رِستا
پُّچھ رِها هاں
سینے وِچلی کھاموسی توں۔
