کھالی سی ِاس لای گھر 'چ دو بُوٹے لگا لاے۔
مَےں ِاس ترھاں هی زِںدگی دے دِن لںگھا لاے۔
کھِڑکی ’چ کّلا چںد وی کافی اُداس سی,
مَےں اُس لای اںبر توں دو تارے چُرا لاے۔
اُّجڑے گھراں دے وِچ دی لںگھے جِوےں هوا,
دِل وِچوں تےری ےاد نے رستے بنا لاے۔
مَےں جِس گِراں وِچ رهِ رِهاں کافی گریب هَے,
لوکاں نے سِر 'تے شهِر دے کرزے چڑھا لاے۔
اُّٹھِآ هی جا سکِآ نهیں کافی بیمار ساں,
دیوے نُوں بُجھدا وےکھکے جُگنُوں بُلا لاے ۔
هَے پھُّل توڑنا منھاں ِاس باگ وِچوں پر,
خُشبُو کُای جِنّیں جیا کرے چاهے چُرا لاے۔
