خاس جِهی گّل کريو کوای, نانک—ایسا—رام جِهی
خُون—خرابا, شور—شرابا تاں هُن گّل هَے آم جِهی
ٹِّکی اُّگدے سار هی پردے تن جاںدے هر کھِڑکی ’تے
لوک گھراں وِچ پا لَےںدے هُن دِن چڑھدے هی شام جِهی
روز سوےرے هرِ کی پاُڑی چڑھ کے جُون سںوارن اُه
شام ڈھلے اُه لّبھ لَےںدے نے پھےر گلی بدنام جِهی
شهِر مےرے هر پهِر وِچارا پل پل مردا رهِںدا اے
دِن چڑھدے نے گالھ جِهے تے رات پوے ِالزام جِهی
کِنّا هور سراپے جانا هالے مےرے سمِآں نے
اپنی خاموشی وی هُن تاں لگدی هَے کُهرام جِهی
روزانا ِاک شخس سُراهی ورگا چےتے آ جاوے
روزانا هی رات ‘امر’ دی بن جاںدی هَے جام جِهی
