خبرَے کِّتھے سَوں گاے نے آواز دِاُ مےرے ےاراں نُوں ۔
ِاک ِاک کرکے جوڑ لِآ هَے مَےں گلمے دیآں تاراں نُوں ۔
ِانھاں روز دھرو کر کر کے جیون دا ول دّسِآ هَے,
کِهڑے مُوںهوں مںدڑا آکھاں مَےں سّجنا دِلداراں نُوں ۔
وِچھڑے هواے گھڑیآں تے پل خاباں دا شرمايا نے,
خاک اُڈدی اے کھولھاں جد اّکھیآں دے بںد بزاراں نُوں ۔
پِآر پری لای پّتھر هو گاے مَےتھوں پهِلاں کِنّے لوک,
پھےر وی مےرے ورگے کملے لّبھدے پھِرن پِآراں نُوں,
آپنیآں پیڑاں دی گٹھڑی نُوں چااکے کّلا ٹُر وی پاُ,
هور دِلا کی دےکھنا اےں تُوں بدلے هواے غمخاراں نُوں ۔
هسدِآں پھُّلاں گھڑیآں پِّچھوں پّتیآں هو کے اُڈنا اے,
سینے اُّتے سهِنا پَےنَے ِاه وی زخم بهاراں نُوں,
ِاه دستُور نِرالا ساری دُنیآ نے آپنايا اے,
لڑدے هَےن سِپاهی تمغے مِلدے نے سرداراں نُوں ۔
روز نواں دُّکھ جھولی پا کے 'کاشر' ےار نهیں کیتی سی,
هور ازمااُنا کی اے جّگ نے اےس جِآں جیاداراں نُوں ۔
